Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)

Συνήθως η διερεύνηση υπογονιμότητας ξεκινά όταν δεν έχει επιτευχθεί εγκυμοσύνη μετά από 12 μήνες τακτικών επαφών χωρίς αντισύλληψη, όταν η γυναίκα είναι κάτω των 35 ετών.

Από τα 35 έτη και άνω, η διερεύνηση καλό είναι να ξεκινά μετά από περίπου 6 μήνες προσπάθειας. Σε γυναίκες άνω των 40 ετών ή όταν υπάρχει γνωστός παράγοντας που μπορεί να επηρεάζει τη γονιμότητα, η αξιολόγηση δεν πρέπει να καθυστερεί.

Η εξωσωματική γονιμοποίηση μπορεί να χρειαστεί σε περιπτώσεις σαλπιγγικού παράγοντα, σοβαρού ανδρικού παράγοντα, ανεξήγητης υπογονιμότητας μετά από πλήρη έλεγχο, μειωμένης ωοθηκικής εφεδρείας, ενδομητρίωσης, προχωρημένης αναπαραγωγικής ηλικίας ή αποτυχίας πιο ήπιων θεραπευτικών επιλογών.

Δεν είναι πάντα η πρώτη λύση. Σε αρκετές περιπτώσεις προηγείται βασικός έλεγχος και εξατομικευμένη συζήτηση για τις διαθέσιμες επιλογές.

Ο βασικός έλεγχος συνήθως περιλαμβάνει αξιολόγηση ιστορικού, γυναικολογικό υπερηχογράφημα, ορμονικό έλεγχο, εκτίμηση ωοθηκικής εφεδρείας, σπερμοδιάγραμμα και έλεγχο της μήτρας ή των σαλπίγγων, όταν υπάρχει ένδειξη.

Ανάλογα με το ιστορικό μπορεί να χρειαστούν επιπλέον εξετάσεις, όπως έλεγχος θυρεοειδούς, μεταβολικός έλεγχος, υστεροσκόπηση ή γενετικός έλεγχος.

Η ηλικία της γυναίκας είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες στη γονιμότητα και στην εξωσωματική γονιμοποίηση, γιατί επηρεάζει τόσο τον αριθμό όσο και την ποιότητα των ωαρίων.

Η ηλικία όμως δεν αξιολογείται μόνη της. Πρέπει να συνεκτιμώνται η AMH, το υπερηχογραφικό AFC, το ιστορικό, το σπέρμα και τα προηγούμενα αποτελέσματα, αν υπάρχουν.

Η AMH βοηθά κυρίως στην εκτίμηση της ωοθηκικής εφεδρείας και της πιθανής ανταπόκρισης των ωοθηκών στη διέγερση. Είναι χρήσιμη για τον σχεδιασμό του πρωτοκόλλου και της δόσης.

Δεν είναι όμως από μόνη της τεστ γονιμότητας και δεν προβλέπει με βεβαιότητα αν μια γυναίκα θα μείνει έγκυος. Η ερμηνεία της χρειάζεται πάντα συνδυασμό με την ηλικία, το υπερηχογράφημα και το ιστορικό.

Η διάρκεια εξαρτάται από το πρωτόκολλο. Σε έναν συνηθισμένο κύκλο διέγερσης, η φαρμακευτική αγωγή διαρκεί περίπου 8 έως 12 ημέρες, με υπερηχογραφική και ορμονική παρακολούθηση.

Μετά ακολουθεί η τελική ωρίμανση των ωαρίων, η ωοληψία, η γονιμοποίηση στο εργαστήριο και, ανάλογα με το πλάνο, η εμβρυομεταφορά ή η κατάψυξη εμβρύων.

Η εμβρυομεταφορά είναι η διαδικασία κατά την οποία ένα ή περισσότερα έμβρυα μεταφέρονται στη μήτρα με λεπτό καθετήρα. Συνήθως είναι σύντομη και δεν απαιτεί αναισθησία.

Μπορεί να γίνει σε φρέσκο κύκλο ή σε επόμενο κύκλο με κατεψυγμένο έμβρυο. Η επιλογή εξαρτάται από την πορεία της διέγερσης, το ενδομήτριο, τα έμβρυα και το συνολικό ιατρικό πλάνο.

Η αποτυχία ενός κύκλου δεν πρέπει να οδηγεί αυτόματα στην ίδια επανάληψη. Χρειάζεται ανασκόπηση της ανταπόκρισης των ωοθηκών, του αριθμού και της ποιότητας των ωαρίων, της γονιμοποίησης, της εξέλιξης των εμβρύων, του ενδομητρίου και της εμβρυομεταφοράς.

Το επόμενο βήμα μπορεί να είναι αλλαγή πρωτοκόλλου, έλεγχος ενδομητρίου, περαιτέρω αξιολόγηση σπέρματος ή διαφορετικό πλάνο εμβρυομεταφοράς.